Blog

U kan ook werken voor meer dan 1 baas

DSCF7408.jpg Steeds meer Vlamingen kiezen voor een bestaan als freelancer en werken zo voor verschillende werkgevers. Freelancejournalist Manu Sinjan neemt ons mee achter de schermen van zijn flexibele huishouden. 

Afscheid nemen van een vaste job en volop gaan voor een carrière als freelancer is een serieuze stap. Zelf ben ik al sinds 2008 fulltime zelfstandige, en niemand zal mij horen beweren dat het een gemakkelijk leventje is. Aan de andere kant krijg je als freelancer de sleutels tot de vrijheid zelf in handen, en wordt het in hoog tempo moeilijker voorstelbaar om de klok terug te draaien.  
De journalistiek is een buitenbeentje als het gaat om werken met zelfstandigen: hoewel de meeste bladen een vaste redactie hebben, doen ze daarnaast bijna zonder uitzondering een beroep op losse medewerkers. Een freelance journalist heeft ook niet af te rekenen met zware investeringen in apparatuur, producten of werkruimte. Een fatsoenlijke laptop, een dictafoontje, een telefoon en (liefst) een auto, meer heb ik in feite niet nodig om aan de slag te gaan. 

2 zelfstandigen onder 1 dak 
Mijn gezinnetje functioneert heel anders dan gezinnen waarbij beide ouders buitenshuis werken, want ook mijn vriendin is actief als zelfstandige. Ze heeft samen met haar compagnon het eigen merk TiS Lifestyle opgezet, waarmee ze sinds eind 2011 aan de weg timmert. Die combinatie vergt soms het uiterste van onze flexibiliteit, want onze vierjarige dochter begrijpt niet altijd dat haar ouders soms wat minder tijd voor haar hebben, ook al zijn ze thuis. 
In het begin was het even afwachten of we effectief allebei thuis konden werken. Het ligt immers niet voor de hand om de klok rond samen te zijn, hoe graag we elkaar ook zien! Er zijn ook regelmatig momenten waarop we allebei het liefst zouden doorwerken, terwijl dochterlief onze aandacht opeist. Dan zit er weinig anders op dan bekijken wie de strakste deadline heeft en eieren voor ons geld kiezen. 
Een van de grote voordelen aan deze manier van werken is dat we zelden of nooit tijd verliezen in de file. Het bespaart ons een hoop stress. Daarnaast bepalen we zelf wanneer we vakantie nemen -of een snipperdag- en krijgen we zelden of nooit af te rekenen met kantoorpolitiek, naar mijn mening een onderschat probleem bij werknemers en een echte energievreter!

Gulden middenweg
In tegenstelling tot wat sommigen denken, hebben de meeste freelancers na enkele jaren een drietal vaste opdrachtgevers. Het is -zeker in de hedendaagse journalistiek- geen goed idee om uitsluitend voor één medium te werken. Anderzijds is het niet erg efficiënt om voortdurend met ideeën te moeten leuren bij alle mogelijke redacties. De gulden middenweg verdient dus de voorkeur. 
Op het vlak van de financiën is een klare kijk van essentieel belang. Beginnende zelfstandigen verkijken zich dikwijls op hun (bruto-)inkomen, waardoor ze in de problemen komen als ze hun sociale bijdragen of belastingen moeten ophoesten. Bovendien moet je zelf zorgen voor de opbouw van een redelijk pensioen en is het verstandig om je bijkomend te verzekeren tegen inkomensverlies bij ziekte. De gouden raad van nonkel Manu: als je geen kaas hebt gegeten van boekhouden, moet je vóór je start als zelfstandige op zoek gaan naar een boekhouder die het klappen van de zweep kent. Ze zijn hun gewicht in goud waard. 

Het dagboek van freelancejournalist Manu Sinjan

Maandag
7 uur. Dochterlief maakt ons wakker, al dan niet met een zelf gezongen liedje van K3 dat draadloos wordt doorgeseind door onze hightech babyfoon. Ze mag bij ons in bed wat televisie kijken, en tegen 8u zijn we klaar om aan onze dag te beginnen. 

8.30 uur. Klaar om naar school te gaan? De boterhammen zijn gesmeerd, het jasje is aangetrokken en de laatste happen naar binnen gewerkt. Omdat ik zelf niet bepaald een ochtendmens ben, brengt mijn vriendin onze dochter naar de school. Ik geniet even van de rust met een kop koffie en de krant. 

9 uur. Ook ik ben klaar om naar school te gaan! Vandaag geef ik mijn laatste les van dit academiejaar aan de Hogeschool Universiteit Brussel, waar ik intussen al vijf jaar aanstormende journalisten lastigval met eindeloos veel schrijfopdrachten. Dit jaar vergeleek een van de studenten me met een strenge sergeant die zijn pupillen klaarstoomt voor de oorlog... 
16u. Vier lesuren later stap ik weer op de trein naar Antwerpen. Vandaag nog op het programma: dochter entertainen, eten, dochter naar bed brengen en daarna helemaal niets meer!

Dinsdag
9.30 uur. De dag van de losse eindjes begint. Op dit soort dagen, tussen twee opdrachten in, is het verleidelijk om vooral te niksen, aangezien er geen chef over mijn schouder meekijkt. Een minimum aan zelfdiscipline kweken is dus de boodschap. Vandaag ligt er alvast genoeg werk op de plank. Facturen opmaken en doorsturen heeft de hoogste prioriteit, want de hypotheek moet ook betaald worden. 

13.30 uur. Na de middag zet ik me aan de computer voor de research en de uitwerking van een artikel voor de jobsite streekpersoneel.be. Ik moet een correct antwoord zien te formuleren op de vraag of een werkgever de verkeersboetes van zijn medewerkers mag of zelfs moet betalen. 

15.20 uur. Tijd om onze dochter op te halen van de kleuterschool. Haar vriendinnetje komt mee naar ons huis, dan kunnen ze samen spelen terwijl ik aan het eten begin. 

20 uur. Dochterlief ligt in bed, maar voor mijn vriendin en ik is er nog werk aan de winkel. 

Woensdag
9 uur. Vandaag zet ik mijn petje van eindredacteur op. Elke twee maanden werk ik één week als freelance-eindredacteur bij het tijdschrift Psyche & Brein. Voor mij is afwisseling erg belangrijk, en het is elke keer weer leuk om de werkdag door te brengen op de redactie. Per slot van rekening heb ik dat in de eerste negen jaar van mijn carrière met heel veel plezier gedaan! Bijpraten met de collega's en tijdens de middagpauze even naar het park: het is weer eens wat anders dan voortdurend thuis te werken. Daarnaast geven dit soort opdrachten een vast inkomen, bovenop wat ik verdien met mijn lessen aan de HUB.   

20 uur. Ik vertrek naar Mechelen voor mijn vaste squashafspraak met twee vrienden. Wie thuis werkt, moet vaak wat meer inspanningen leveren om zijn sociale contacten te onderhouden. En op deze manier koppel ik het nuttige aan het aangename. 

Donderdag
9 uur. Tweede dag op de redactie van Psyche & Brein. Er moeten ook nog een paar boekrecensies worden gemaakt voor het magazine, en de deadline is vrij scherp: tegen maandag moeten de artikels klaar zijn.  De komende avonden zal ik zo veel mogelijk in de boeken lezen en nog wat aanvullende research doen. Het schrijven zelf is eerder iets voor dit weekend. 

17 uur. Met twee zelfstandigen onder één dak is het vaak een beetje schipperen. We verdelen de taken zo goed als het kan, maar er zijn periodes waarin de verhoudingen worden scheefgetrokken omdat er deadlines gehaald moeten worden. En als we allebei krap in de tijd zitten, proberen we de hulptroepen in te schakelen: grootouders, suikertantes en andere mensen van goede wil. Gelukkig zijn we flexibel genoeg om werk en privé in de meeste situaties met succes te combineren. Maar het is bijna onmogelijk om ze strikt te scheiden, zo blijkt in de praktijk. Die medaille heeft gelukkig ook een keerzijde: weinig ouders kunnen zo veel tijd doorbrengen met hun kinderen, en dat is ook een vorm van rijkdom!

Vrijdag  
9 uur. Volle concentratie voor dag drie van mijn passage in de kantoren van uitgeverij Cascade, waar Psyche & Brein wordt gemaakt. Een extra voordeel aan dit werk is dat je het perfect op voorhand kunt plannen, zodat ik enkele maanden vooruit kan kijken in mijn agenda. Ik merk bij mezelf dat ik toch wat nerveus word als ik voortdurend van week tot week en van dag tot dag moet leven. Ik heb het geluk dat mijn andere opdrachtgevers begrip opbrengen voor die situatie, zodat ik tijdens de drukste maanden van het academiejaar wat gas kan terugnemen op andere fronten. 

12.30 uur. Tijdens de middagpauze praat ik met een collega over het volgende nummer van het geschiedenistijdschrift Eos Memo, een ander blad van Cascade waar ik regelmatig artikels voor schrijf. 

20 uur. Tijd voor ontspanning op het voetbalveld. De combinatie van sport en vriendschap ligt me wel, en dus hou ik vrijdagavond vrij voor een matchke cafévoetbal op hoog niveau met een troepje vrienden. 

Zaterdag en zondag
Het is typisch voor zelfstandigen om veel uren te kloppen, omdat je leeft met het idee dat je je eigen succes moet maken. Zelf zie ik dat als een valkuil: ik probeer in de mate van het mogelijke te werken binnen de reguliere werktijden, en liefst helemaal niet tijdens het weekend. Zo hou ik genoeg energie over om keihard door te werken op de momenten die er écht toe doen. Maar dat hangt er natuurlijk helemaal van af hoe je in het leven staat: mijn doel is niet om zoveel mogelijk geld te verdienen, maar eerder om op een comfortabele manier te leven en tegelijk te doen wat ik graag doe. En natuurlijk sluit je compromissen tijdens die zoektocht naar de perfecte balans. Op zondagavond werk ik dus de bestelde recensies af.      

Auteur Manu Sinjan